Nöbetçi Eczaneler
Isparta’da bir adam, servetini kendi adına gösterişli yapılar yaptırmak için değil, hemşehrilerinin susuzluğunu gidermek için harcadı.
Adı Kepeci Seyyid Mehmed Efendi idi.
1780 yılında kendi imkânlarıyla Anduk Deresi’nden Isparta’ya su getirtti. Hocazâde Mahallesi’ne dört, Sultanî Çarşı’ya bir, Doğancı Mahallesi’ne bir ve şehrin başka bir noktasına bir olmak üzere yedi çeşme yaptırdı.
Üstelik Kepeci Mehmed çeşmeleri yaptırıp kenara çekilmedi. Kendisinden sonra da bu hizmetin sürmesi için vakıf kurdu, su yollarının bakım ve onarımına gelir ayırdı.
Mehmed Efendi bir gün bu dünyadan göçüp gidecek ama kurduğu çeşmelerden akan su, nice nesillerin susuzluğunu giderecekti.
Aradan 246 yıl geçti.
O günlerin nice varlıklı insanının adı unutuldu. Nice makam sahibi, ağa, paşa, efe, eşrâf tarihin tozlu sayfalarında kayboldu, toprak oldu adını evlatları bile unuttu.
Ama Kepeci Seyyid Mehmed Efendi’nin adı bugün hâlâ Isparta’da yaşıyor. Kepeci Mahallesi, onun hatırasını yaşatan bir isim olarak anılıyor. Yani Kepeci Mahallesi’nin isim bânisidir.
Kıymetli hemşehrilerim insanın geride bıraktığı en büyük miras, biriktirdiği servet değil, başkalarının hayatında bıraktığı iyiliktir. Yüreklere dokunmasıdır. Samimiyetidir.
Bugün hayır yaparken adının duyulmasını, karşılığında bir makam, bir unvan, bir teşekkür bekleyen reklam peşinde olanların da okuyacağı bir hikâyedir bu.
Gerçek hayır, karşılık beklemeden yapılan iyiliktir. Hayır gönülden isteyerek yapılır. Korkuyla, tehditle, şantajla bir şeyler verip başımın gözümün sadakası diye kendimizi aldatmaya gerek yok. Hayır gösteriş için değil, insan için yapılan hizmettir.
246 yıl önce Isparta’nın susuzluğunu gideren bir hayırseverin adı bugün hâlâ bu şehirde anılıyorsa, bunun sebebi ne makamıdır ne de servetidir.
Çünkü bazı insanlar yaşarken zengin, bazıları ise öldükten yüzyıllar sonra bile hayırlarıyla zengindir.
Kepeci Seyyid Mehmed Efendi’yi rahmet, minnet ve dualarla anıyoruz. Allah ondan râzı olsun.
Kaynak: Osmanlı Arşivi, C.BLD., 62/3064, H. 7 Cemaziyelevvel 1194 (1780).
Bekir MANAV – ISPARTA – 27.10.2026